Cztery pory roku Dnia Singla (na trzech kontynentach)

Gdyby uwzględnić 27 lipca, ustanowiony jako Międzynarodowy Dzień Osób Samotnych, dat byłoby pięć - ale, jako że niektórzy single protestują przeciwko nazywaniem ich samotnymi, nie wydaje się to najlepszym pomysłem. Może powinni wtedy świętować tylko single, którzy czują się samotni (nawiasem mówiąc, ciekawe, czy 27 lipca jest też dniem samotnych w tłumie, w małżeństwie i w rodzinie)?

15 lutego

15 lutego, czyli dzień po Walentynkach, to chyba najpopularniejsza w Europie data. Jest to dzień św. Faustyna - patrona samotnych serc (stąd używana nieraz nazwa Faustynki). Źródłem tego święta nie są, jak można by się spodziewać, Stany Zjednoczone, ale Włochy - a zwłaszcza Mediolan, gdzie stanowią oni większość (50,6%) populacji. To tam rozwinęła się jak na razie najbujniej tradycja świętowania, choć we Francji również się ona upowszechnia. Single dostają tego dnia rośliny doniczkowe, odbywają się także wybory Singla Roku.

11 listopada

W Chinach (jak również w Japonii) nieformalnym Dniem Singla jest 11 listopada - dlatego, że składa się z samych jedynek, dostarczając idealnej reprezentacji pojedynczości.

Z dniem związany jest również symboliczny posiłek, złożony z czterech bagietkopodobnych youtiao (notabene złożonych z dwóch, skręcanych razem, kawałków ciasta - czyżby chodziło o zaklinanie znalezienia wreszcie drugiej połowy?), reprezentujących cztery jedynki, i baozi - nadziewanej bułeczki, jako środkowej kropki. Razem składają się na datę 11.11, co obrazuje logo chińskiego dnia singla.

Od początku była to impreza typowo studencka. Zwyczaj obchodzenia Dnia Singla zapoczątkowali studenci Nankińskiego Uniwersytetu Pedagogicznego w 1990 roku; do dziś stanowi on domenę głównie studentów i młodych mieszkańców dużych miast.

Cztery jedynki składają się jednak na czwórkę - czyli liczbę symbolizującą śmierć, pechową i złowróżbną. Wymowa Dnia Singla, chociaż jego obchodzenie jest „modne" i wiąże się z wielkomiejskim stylem życia, ma nie do końca optymistyczny charakter. Niektóre imprezy, tak jak Dzień Singla obchodzony w Chongqing, służą głównie próbom znalezienia wreszcie kogoś do pary - można w tym celu np. przyczepić sobie na plecach karteczki z komunikatami mającymi ułatwić nawiązanie kontaktów z płcią przeciwną. Jak można poczytać w pekińskim Time Out, postępuje też komercjalizacja Dnia Singla, na czym najbardziej korzystają portale randkowe, organizujące ogromne (i drogie) imprezy, których celem jest znalezienie odpowiedniego partnera/partnerki. 

14 kwietnia

W Korei Południowej Dzień Singla to 14 kwietnia; nosi nazwę Czarnego Dnia. Nie ze względu na żałobę (jak można by wnioskować w zachodnim kręgu kulturowym) - choć ten odcień znaczeniowy nie jest całkiem nieobecny. Czarny Dzień jest przeciwieństwem dla Białego Dnia (14 marca), w którym mężczyźni wręczają prezenty swoim partnerkom - czynią to jednak w odpowiedzi na prezent, który sami otrzymali dokładnie miesiąc wcześniej, w Walentynki. Wymiana prezentów jest procesem skomplikowanym i uderzającym po kieszeni obie strony. Podczas gdy kobiety wręczają czekoladki nie tylko partnerowi, ale też innym ważnym mężczyznom w swoim życiu (zalicza się do nich na przykład szef), mężczyźni nie muszą obdarowywać żadnych kobiet poza tą wybraną - ale uwaga! prezent powinien być około czterokrotnie droższy od otrzymanych w walentynki czekoladek. Single, których omijała ta rytualna wymiana, wybierają makaron zamiast czekoladek: gromadzą się w barach i restauracjach, by jeść jajangmyeon, danie złożone z makaronu, wieprzowiny i czarnej fasoli. Czarny Dzień został tak nazwany również od koloru sosu, który wchodzi w skład tego oficjalnego dania na Dzień Singla.

13 - 15 lutego

                                           Ostatni tydzień września jest obchodzony jako tydzień singla na mocy zwyczaju    
                                           amerykańskiego; po raz pierwszy świętowano go w 1980 r. w stanie Ohio. Większą popularność zyskała jednak inna data. Okolice Walentynek, czyli 13 - 15 lutego, znane są również jako Singles Awareness Day (Dzień Świadomości Istnienia Singli), w skrócie, znacząco, SAD (o czym mówi nawet osobne hasło w Wikipedii). Początkowo SAD było „świętem" parodystycznym, które narodziło się częściowo ze sprzeciwu wobec Walentynek jako zalewu kiczu i komercji, a częściowo z irytacji spowodowanej przez dyskurs traktujący singli jako osoby specjalnej troski czy wręcz patologię społeczną. Tutaj można obejrzeć urocze wideo parodiujące reklamę społeczną i nawołujące do adopcji singla przez pary. Dzisiaj SAD ma już jednak swoją tradycję świętowania. Kolorem tego dnia jest zielony, jako alternatywa dla walentynkowej czerwieni. Singlom życzy się ‘Happy SAD!' (zbieżność z nazwą zespołu przypadkowa -  chociaż antywalentynkowy wydźwięk piosenki Zanim pójdę wydaje się sugerować, że może jednak nie do końca...). SAD doczekał się już definicji „słownikowej" na urbandictionary.com; zgodnie z nią to 14 lub 13 lutego, ale nie ma co do tego absolutnego konsensusu. Można się też zaopatrzyć w stosowne gadżety - czapeczki, koszulki, kubki i kartki z życzeniami. Z okazji SAD można, jak podaje portal ehow.com, podarować sobie lub znajomemu singlowi chryzantemę (mówiąca w języku kwiatów: jesteś wspaniałym przyjacielem") albo irysa („twoja przyjaźń wiele dla mnie znaczy").

Polska?

Na stronie kartki.pl znajduje się wprawdzie informacja o Dniu Singla, ale odpowiednich kartek jeszcze brakuje. Wśród odpowiedzi na pytanie „kiedy jest Dzień Singla?" na stronie Zapytaj.com.pl   przeważa zdanie, że nie ma takiego dnia. Pojawiają się jednak również głosy wskazujące 15 lutego. Znajomość zwyczaju upowszechnia się więc w Polsce. Gdzieniegdzie kluby, tak jak Carpe Diem w Częstochowie w zeszłym roku, organizują już imprezy z okazji Dnia Singla. Można się spodziewać rozwoju tego typu inicjatyw. W którą jednak stronę podąży jednak rozwój obchodów Dnia Singla w Polsce, trudno dziś powiedzieć. Czy możemy się spodziewać rozwoju wielkich, skomercjalizowanych imprez, będących przeniesieniem działalności portali randkowych do realu, czy raczej niezobowiązujących prób miłego spędzenia czasu z przyjaciółmi - pokaże przyszłość.

*Joanna Bednarek – singielka, filozofka z zawodu i zainteresowania, amatorka nudnego jedzenia i radykalnych idei.